De kunst van het remigreren

 

 

 

 

Terug naar Nederland, wat kan daar nu zo moeilijk aan zijn? Het hele gezin is daar immers geboren, tussen de Friese weilanden en de grauwe polders van het hoge Noorden. Geboren en getogen in Nederland, alleen daar niet zo lang gewoond. Dat dan weer niet.
Vooral voor de kinderen, inmiddels tieners en zelfs jongvolwassenen, hebben langer in het buitenland gewoond dan in het eigen kikkerlandje. Maar nogmaals, terugkeren kan toch geen probleem opleveren, toch?
Wij zijn bekend met de Hollandse nuchterheid, de gejaagdheid en de manier van communiceren. Zelfs het wisselen van de seizoenen is voor ons geen nieuwigheid meer, dus kom maar op. Die zeven jaar van ons in Midden-Amerika, dat was maar tijdelijk. Een avontuur, dat natuurlijk wel. En we hebben het heerlijk gehad, een andere cultuur en een andere samenleving.
Heerlijk quality-time met het gezin, genieten van de warmte waardoor je ook weer vaker buiten bent of bijvoorbeeld onder de porche je ontbijt nuttigt. 
Met de voetjes in het zand, een flesje Rose half in het water en de BBQ binnen handbereik. Natuurlijk hadden we wel eens last van muggen, schorpioenen en waren de criminaliteitscijfers veel hoger dan in Nederland. En ja, het land was misschien wel wat onveiliger voor ons als westerse expats, zeker ten opzichte van de oorspronkelijke bewoners van het land. 
Maar we hebben het er heerlijk gehad, niet eens meer gedacht om terug te keren naar het geboorteland. We gingen op in de omgeving, vermeden typisch Hollandse bijeenkomsten en neigde steeds meer naar lokale feesten en partijen.
Natuurlijk kwam de datum van terugkeer steeds dichterbij, er was geen ontkomen meer aan. Maar goed, we hadden deze terug verhuizing naar Nederland wel eens vaker gedaan, dus wat kon er in hemelsnaam nu misgaan?
Nou, dat hebben we geweten. Ditmaal knalde het Reverse Culture Shock fenomeen keihard om onze oren. Ieder van ons gezin kreeg hier hoe dan ook mee te maken. Verdriet, pijn, heimwee, boosheid, woede en zelfs lichamelijke klachten verschenen een aantal weken na onze aankomst in Nederland. Alles wat je kan vinden over dit fenomeen klopt. De heftigheid varieert van persoon tot persoon. Maar hoe kan dat toch nu? Wij waren toch bekend met alles in Nederland, hoe kan dit ons nu overkomen? 
Het leek wel of wij er niet meer inpaste, alsof wij veranderd waren, maar ook onze vrienden en zelfs familieleden bleken veranderd te zijn. Zelfs de omgangsvormen op het schoolplein, in de winkel of onderling op straat leek ons tegen te staan. Is iedereen hier in Nederland nu zo onbeschoft? Zeggen we elkaar op straat niet meer gedag? Moet ik echt weken van tevoren een afspraak maken met de buurvrouw om een kopje koffie te drinken? He’? Hoe kan dat nu toch?
Totaal van slag van alle indrukken, begon ik een zoektocht naar het ontstaan van dit fenomeen. Lotgenoten herkende allemaal in meer of mindere mate de verschijnselen van het Reverse Culture Shock fenomeen, sterker nog het leek er allemaal gewoon bij te horen. Na verloop van tijd kom je erachter dat het niet erg is dat dit je overkomt. Kennelijk heeft de tijd in het buitenland je meer goeds gebracht dan dat je zelf überhaupt beseft. En de kans is nog groter dat je de terugkeer naar Nederland hebt onderschat. Want dat is het, iedereen gaat er maar vanuit dat terugkeren de gewoonste zaak van de wereld is. En dat bleek dus niet zo te zijn! Maar er is hoop, je kan de kans op zo’n shock in ieder geval verkleinen. Hoe? Dat lees je onder andere in ‘De kunst van het remigreren’.
Een autobiografisch verhaal over hoe ons gezin met vallen en opstaan weer een leven probeert op te bouwen in Nederland. Hoe wij onze ervaringen vanuit het buitenland meenemen en gebruiken in alle dagelijkse dingen. Daarnaast ook wat feitjes over het Reverse Culture Shock fenomeen, hoe ontstaat het en beter nog hoe verklein je de kans hierop. Een aanrader voor iedere terugkerende expatter of remigrant. Maar ook een handig hulpmiddeltje voor de nog vertrekkende expat.

‘De Kunst van het remigreren, de ervaringen van een expatgezin’ verschijnt a.s. maart 2018 en wordt uitgegeven door LM Publishers. ISBN 9789460224713

 

 

Dubbele nationaliteit: hoe zat het ook alweer?

IMG_2929

LET OP!

De informatie op deze pagina is verouderd.

Eelco Keij werkt nog steeds aan het dubbele nationaliteiten gesprek, dat kun je volgen op zijn persoonlijke pagina: Eelco Keij.

 


 

Met dank aan Eelco Keij – lees mee op: http://eelcokeij.com/2015/01/09/kamervragen-dubbele-nationaliteit/

 

Dubbele nationaliteit: hoe zat het ook alweer?
Nadat het actiecomé “NederlanderBlijven” ruim 2 jaar geleden het beruchte wetsvoorstel voor totale afschaffing van dubbele nationaliteit heeft weten tegen te houden, volgde prompt de reactie (en nog steeds): “maar dan is nu toch alles opgelost voor de Nederlanders in het buitenland?”. Nee dus.
Hoe zat het ook alweer? In een notendop, zo simpel mogelijk uitgelegd (en dus geen juridisch advies – altijd zelf navragen bij consulaat/ambassade en/of advocaat!):

Hoofdregel en uitzonderingen
Het begint bij de Rijkswet op het Nederlanderschap. Kort gezegd luidt de “hoofdregel”: wanneer een Nederlander vrijwillig een andere nationaliteit aanneemt, verliest deze persoon automatisch het Nederlanderschap. –> “Als u […] vrijwillig een andere nationaliteit verkrijgt, geldt onder de gewijzigde Rijkswet […] dat het Nederlanderschap automatisch verloren gaat.” U krijgt dus géén waarschuwing hierover!

Maar — en dat is bekend — er zijn tóch Nederlanders met dubbele nationaliteit. Hoe kan dat dan, hoe zit dat? Er zijn namelijk 3 wettelijke uitzonderingen op de bovengenoemde hoofdregel:

Als u in het land van die andere nationaliteit bent geboren en u daar uw hoofdverblijf heeft op het moment dat u de andere nationaliteit krijgt, dan verliest u het Nederlanderschap niet.
Als u voor uw 18e jaar 5 jaar lang onafgebroken hoofdverblijf heeft gehad in het land van die andere nationaliteit, dan verliest u het Nederlanderschap niet.
Als u een andere nationaliteit wilt krijgen, verliest u het Nederlanderschap niet als u gehuwd bent met, of geregistreerd partner bent van, iemand van die andere nationaliteit.
De 3e uitzondering is de meest bekende: als je trouwt met iemand van het land waarin je woont, mag je die nationaliteit aannemen en toch je Nederlanderschap behouden.

Daarnaast zijn er nog 2 uitzonderingen, eigenlijk gewoon door ‘omstandigheden’ en deels door regelgeving van andere landen:

1. Nederlanders die met een andere dubbele nationaliteit zijn geboren, hoeven van Nederland later niet te kiezen (maar let op: dat andere land zou dat wél kunnen vereisen)
2. Nederlanders die daarnaast een andere nationaliteit hebben van een land waarvan ze de nationaliteit niet mógen opgeven, al zouden ze het willen (bijv. Marokkanen en Argentijnen – zoals onze koningin Máxima)

Conclusie: dubbele nationaliteit meestal NIET mogelijk
Dit alles betekent dat slechts “uitzonderlijke” Nederlanders dubbele nationaliteit mogen hebben. Daarnaast is het zo dat in Europa verreweg de meeste landen de afgelopen decennia overstag zijn gegaan en allang niet meer moeilijk doen over dubbele nationaliteit. Ook landen als de VS, Australië en Canada hebben geen bezwaar tegen dubbele nationaliteit. Nederland kijkt dus achteruit, terwijl er steeds meer Nederlanders in het buitenland gaan wonen, de globalisering toeneemt en dubbele nationaliteit een steeds meer normaal verschijnsel is.

Radioprogramma Argos, 27 december jl.
De afgelopen jaren zijn er genoeg verhalen opgedoken van Nederlanders in het buitenland die door deze ouderwetse wetgeving flink in de problemen zijn gekomen. Een recent voorbeeld betreft het gezin Brienen op Mauritius, zie hier en hier.

En er zijn er meer: een paar weken geleden wijdde het onderzoeksjournalistiekprogramma Argos (VPRO) een uitzending aan de problemen die Nederlanders in het buitenland ondervinden, zeker ook bij het willen terugkeren naar Nederland.

Op basis van deze reportage heeft Tweede Kamerlid Gerard Schouw (D66) vorige week besloten Kamervragen te stellen over dubbele nationaliteit. Deze vragen gaan over de kern van de problematiek en zijn dus uitermate relevant voor de 700.000 – 1,2 miljoen Nederlanders in het buitenland. Het is afwachten wat de regering besluit hierop te antwoorden, we volgen het met grote interesse.

Radio uitzending Argos 27-12-2014

IMG_3010
Ik keer terug!

 

Jaarlijks keren tienduizenden Nederlanders terug na een korter of langer verblijf in het buitenland. Geen vakantiegangers, maar mensen die in het buitenland gewoond en gewerkt hebben.
Dat terugkeren blijkt in de praktijk een moeizaam proces. Hebt u uw Burger Service Nummer bij de hand? Wat is uw DigiD? Hebt u salarisstroken van de afgelopen drie maanden? Hebt u een vaste betrekking in Nederland? Heeft uw buitenlandse partner haar inburgeringsexamen?

Goede informatie is moeilijk of niet te vinden. Een opvangloket bestaat niet. Verhalen van Nederlanders waarvan sommigen maar in het buitenland blijven wonen omdat ze er niet in slagen terug te keren.

 

http://argos.vpro.nl/seizoenen/2014/afleveringen/27-12-2014

Ervaring van een Repat met NewOptions

Een terugkerende expat vertelt:

“Na afwisselend in Nederland en het buitenland te hebben gewoond, besloten we ons nu te gaan settelen in Nederland. In het verleden had ik al eens contact gehad met New Options en in de vijf gesprekken die we voerden, deels via skype, deels in Rotterdam, ging het over netwerken, zelfinzicht, cv, etc.

Begin november sloten we af. De verhuizing naar Nederland is achter de rug, een nieuw huis is gekocht en de stap naar nieuwe activiteiten gezet.

Wat ik prettig vond is dat er via Skype meteen contact mogelijk was, met een gezicht erbij. Het e-learning pakket is heel handig omdat het altijd en overal te raadplegen is, je goed ondersteund in je denkproces en een echt stukje training geeft. Niet alleen nadenken, vooral ook doen!

Ik raad vrienden en collega’s die ook terug gaan naar Nederland van harte aan om New Options in te schakelen.”

Vooral ook doen!

Dat stukje over “vooral ook doen” lees ik graag. Soms hebben mensen de neiging om eindeloos te blijven werken aan een cv of nadenken over wat allemaal wel of niet kan.

Eerlijk gezegd heb ik daar soms ook wel eens last van. Tegelijkertijd: de daadkracht die je als Dutch Repats in je werk stopt, kun je natuurlijk ook gebruiken bij het terugkomen.

Mijn suggestie: overweeg je terug te komen naar Nederland, neem dan NU contact met NewOptions op.

 

Wanneer moet ik mij in de BRP laten inschrijven en uitschrijven?

De Rijksoverheid heeft hierover duidelijke informatie op hun website staan.
Lees het hier.
De korte conclusie is: Je moet je inschrijven de Basisregistratie personen (BRP) als langer dan vier maanden in Nederland woont. Dit doe je in de gemeente waar je gaat wonen.
Je schrijft je uit als je langer dan 8 maanden uit Nederland weg bent.
Bij veel gemeentes kan dit online geregeld worden. Daarom is het verstandig om dit te googelen voor je eigen gemeente.

OPROEP -GESLOTEN vragenlijst remigratie

Onderstaande oproep is niet langer actief. Inmiddels hebben de onderzoekers een mooie documentaire en een eindrapport gemaakt.

Het rapport is op te vragen via amberholdijk@hotmail.com

 

 

Hartelijk dank voor de mooie reacties op de oproep.

 

 

 

 

Beste bezoekers van de ikkeerterug.nl site,

 

Wij zijn vijf studenten Sociale Geografie, Planologie en Milieu aan de Radboud Universiteit van Nijmegen. Op dit moment doen wij onderzoek naar de remigratie naar Nederland en zijn van plan hier een korte documentaire over te maken binnen de komende twee maanden. Wij zijn op zoek naar verhalen van (potentiële) remigranten. Om ons te helpen, hoeft u slechts een paar vragen te beantwoorden over uw (r)emigratie van en naar Nederland. Wij zijn heel benieuwd naar de motieven die ten grondslag hebben gelegen aan uw (r)emigratie. Graag lezen wij uw verhaal, dat antwoorden op de volgende vragen omvat.

1. Vertrek : Waar bent u heen vertrokken?

Waarom bent u weggegaan uit Nederland?

Welke gevoelens had u hierbij?

Wat verwachtte u te vinden?

2. De bestemming:  Heeft u gevonden wat u zocht in het land van bestemming?

Was u gelukkig daar?

Wat miste u?

Kwamen uw verwachtingen uit ?

3. De terugkeer:  Waarom bent u teruggekomen naar Nederland?

Hoe voelde u zich bij uw terugkomst?

Wat verwachtte u van Nederland?

Zijn uw verwachtingen uitgekomen?

Wat miste u in Nederland?

We hopen op jullie hulp! U kunt uw reactie rechtsreeks sturen naar: amberholdijk@hotmail.com

Reacties worden vertrouwelijk behandeld.

 

 

 

Met vriendelijke groet,

Maite, Loysa, Christiaan, Lauraine, Eef & Amber

Remigreren: de financiële struikelblokken

Veel emigranten ervaren dat het leven in het buitenland van keuze niet zo rooskleurig blijkt te zijn als men had verwacht. De vooruitzichten van het bedrijf dat ze er hebben opgezet zijn een stuk minder positief dan vooraf was ingeschat, de bureaucratische druk vergt teveel van de gemoedstoestand of het contact met de buren is te verschillend van wat men in Nederland gewend was. Gaandeweg komt men tot de conclusie dat het verstandiger is om terug te keren naar Nederland.

Pensioengat

Remigreren is in de meeste gevallen geen pretje. Als je het goed beschouwd is het gemakkelijker om uit Nederland te vertrekken dan om er terug te keren. Men kampt vaak met het gevoel “mislukt” te zijn (niet doen! Er is niets zo mooi om je dromen na te jagen. Risico nemen betekent ook dat het mis kan gaan), en vreest terug te vallen in de sleur die men juist hoopte te ontvluchten. Vaak keert men terug met een buitenlandse partner, die niet zonder slag of stoot in aanmerking komt voor een Nederlandse verblijfsvergunning. Een ander punt van zorg is de financiële planning. Vaak is er sprake van een flink pensioengat, moet je opnieuw op zoek naar een baan en is het de vraag of je in aanmerking komt voor een uitkering.

Uitkering

Soms telt je werkt in het buitenland mee als je in Nederland een uitkering aanvraagt. Zorg wel voor bewijzen waaruit blijkt dat je tijdens je verblijf in het buitenland verzekert was. Vaak kan een buitenlandse uitkering, zoals een werkloosheidsuitkering, arbeidsgeschiktheidsuitkering of pensioen, gewoon naar Nederland worden meegenomen. Vraag bij de instantie die deze uitkering uitkeert welke voorwaarden hier aan vastzitten.

Over het wel of niet recht hebben op een ww-uitkering of bijstand is informatie te vinden op de website van het UWV. Hier kun je op deze vragen een antwoord vinden.

AOW

Een serieus probleem is je aanspraak op AOW. Gedurende de jaren dat je in het buitenland woont draag je geen AOW-premie af (tenzij je compensatie daarvoor regelt, zie de SVB site). In Nederland draag je tussen je 15e en 65e AOW-premie af. Als je bijvoorbeeld tussen je 25e en 45e buiten Nederland hebt gewoond, heb je straks op je 65e nog maar recht op 60% van de AOW-uitkering. Daarom is het ook verstandig om al voordat je met emigreren begint een polis voor lijfrente af te sluiten. Dat kan natuurlijk ook op een later moment maar vergeet niet dat de premie erg hoog kan oplopen als je hier te lang mee wacht.

Lees meer over het AOW-gat op de website van het SVB.

Remigreren voor AWBZ-zorg

Om het grote aantal vragen over remigreren voor AWBZ zorg dat via de site binnenkomt niet persoonlijk te beantwoorden valt, verwijs ik u naar dit officiële  artikel.

 Als u in het buitenland woont en naar Nederland wilt terugkeren om opgenomen te worden in een verzorgingshuis of verpleeghuis of om zorg thuis te krijgen, moet u eerst een aantal zaken regelen.

Definitief vestigen in Nederland

Zolang u in het buitenland woont, bent u meestal niet verzekerd voor de AWBZ. Om AWBZ-verzekerde te worden, moet u zich in Nederland vestigen. De vestiging in Nederland kan onder meer blijken uit een inschrijving bij een Nederlandse gemeente.

Melden bij een zorgverzekeraar

In Nederland is het verplicht een zorgverzekering af te sluiten bij één van de in Nederland werkende zorgverzekeraars. Die zorgverzekeraar beoordeelt vervolgens of u volgens de wet in Nederland woont en verzekerd bent voor de AWBZ.

Zie voor meer informatie: Link naar externe websiteConsumentenbond.

AWBZ-zorg aanvragen

Om AWBZ-zorg te kunnen krijgen hebt u een indicatiebesluit nodig. U vraagt een indicatiebesluit aan bij het CIZ. Dat kunt u al doen als u nog in het buitenland woont, voordat u naar Nederland terugkeert. Het CIZ beoordeelt of u in aanmerking komt voor AWBZ-zorg thuis of voor AWBZ-zorg in een AWBZ-instelling, zoals in een verzorgingshuis of een verpleeghuis.

Zie voor meer informatie: Link naar externe websiteCIZ.

Als u 80 jaar of ouder bent, dan kunt u zich zonder indicatiebesluit van het CIZ aanmelden bij een verzorgingshuis of verpleeghuis in Nederland. Het verzorgings- of verpleeghuis mag namelijk zelf beoordelen of een verzekerde van 80 jaar of ouder in aanmerking komt voor zorg met verblijf in de instelling.

Een AWBZ-instelling kiezen

U kunt zelf een verzorgingshuis, verpleeghuis of een thuiszorgaanbieder kiezen. Opname in de AWBZ-instelling van uw keuze is alleen mogelijk als daar ook plaats beschikbaar is.

Zie voor meer informatie: Link naar externe websiteKiesBeter.

Er kan een wachttijd gelden

Als remigrant kunt u te maken krijgen met een wachttijd voor AWBZ-zorg in Nederland. Afhankelijk van de verzekering en de duur van het verblijf in het buitenland bedraagt de wachttijd maximaal twaalf maanden. Uw zorgverzekeraar beoordeelt of er in uw situatie een wachttijd van toepassing is en wat de duur daarvan is. Tijdens de wachttijd komen de kosten van zorg thuis en van zorg en verblijf in een AWBZ-instelling voor uw eigen rekening. Dat is geregeld in het Besluit wachttijd bijzondere ziektekostenverzekering.

Eigen bijdrage

Voor AWBZ-zorg thuis of  in een AWBZ-instelling bent u een eigen bijdrage AWBZ verschuldigd. Die eigen bijdrage wordt berekend door het CAK.

Zie voor meer informatie: Link naar externe websiteCAK.

Terug naar Holland

Bij emigratie bereiden de meeste mensen zich goed voor. Maar wat als het avontuur ondanks alle voorbereidingen niet loopt zoals verwacht? 1 op de 3 emigranten keert uiteindelijk terug naar Nederland om uiteenlopende redenen. Niets mis mee maar terugkeren is moeilijker dan vertrekken en ook voor  terugkeer is een goede voorbereiding noodzakelijk.

Vandaag was ik in de uitzending op Radio 1 om te vertellen over Change of Address:

 

Luister hier naar het interview: http://www.radio1.nl/lunch.

UPDATE 2018: De uitzending is niet langer te beluisteren.

 

Terugkeer

In juni 2009 ben ik met mijn twee kinderen, drie tassen met kleren en een paar euro in mijn portemonnee gevlucht voor huiselijk geweld. Wij woonden in ons eigen huis in Spanje en konden terecht bij familie in België. Hieraan vooraf gingen jaren van aanhoudend psychisch en emotioneel geweld. De spanning liep zo op dat er politie en een ziekenwagen aan te pas kwamen. Ik besloot te vluchten om mijn kinderen en mijzelf in veiligheid te brengen tegen het toenemende geweld.

Hoewel ik nimmer uit Spanje heb willen vertrekken, accepteerde ik mijn omstandigheden om in België van scratch een nieuw leven op te bouwen met mijn kinderen, daarbij geholpen door het excellente sociale stelsel en de mogelijkheden voor werken en
wonen, waarvan ik dacht dat die voor mij open stonden. Wanneer je al je zekerheden kwijt raakt en afhankelijk wordt van de overheid gaat het na enige tijd dagen dat je van een autonoom iemand, die zich prima kan bedruipen, verwordt tot een afhankelijke van een lineair en patriarchaal systeem dat aan alle kanten hapert. Van een hard werkende ondernemer was ik verworden tot iemand die ziek en afhankelijk is, met een inkomen beneden de armoedegrens. Als je eenmaal in die omstandigheden verkeert, lijkt het alsof het systeem je aan alle kanten behulpzaam is om in die situatie te blijven.

In België kreeg ik geen sociale woning toegewezen en ook in Nederland konden wij als Nederlanders niet terecht.  Door mijn
geringe bestedingsruimte lukte het ook niet op de particuliere markt. Bovendien ben ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt en alleenstaande moeder met twee kinderen, wat niet helpt bij de beeldvorming van potentiële verhuurders. Het resultaat was dat ik met mijn twee kinderen dik twee jaar thuisloos ben geweest. Hoewel ik steeds zelf voor een tijdelijke oplossing heb gezorgd, was het geen pretje om in een vochtig en veel te klein appartement te wonen en met 15 graden onder nul zonder verwarming te zitten. De kinderen zijn door de verhuizingen in twee jaar tijd vier keer van school veranderd.

Ik kwam niet in aanmerking voor rechtshulp met betrekking tot mijn eigendommen in Spanje en de conflicten met mijn ex die sinds augustus 2010 woonachtig is in Nederland. Ik heb vele brieven geschreven aan allerlei instanties en politici. Hierop kreeg
ik geen gehoor. Slechts een enkeling toonde belangstelling, maar niemand kon oplossingen bieden. De sociale dienst liet mij in maart 2011 weten dat mijn kinderen en ik per oktober 2011 niet alleen thuisloos, maar ook dakloos zouden zijn. Niemand kon mij vertellen wat mij te wachten stond. De onzekerheden stapelden zich op en de hulpverlening schoot ernstig tekort. Sterker, ik heb van hulpverlening weinig gemerkt en heb mij meer dan eens opnieuw een slachtoffer gevoeld,  van de instanties
waarvan ik dacht dat zij bedoeld waren om mensen zoals mij te helpen.

In augustus 2011 nam ik met de kinderen de beslissing terug te gaan naar ons huis in Spanje, dat door mijn ex was achtergelaten in verwaarloosde toestand en met flinke schulden, waaronder de niet meer betaalde hypotheek. De bank had inmiddels een procedure opgestart, waartegen ik, niet geïnformeerd en zonder juridische hulp, nooit bezwaar heb kunnen maken.

In September ben ik met mijn kinderen teruggegaan naar Spanje. Ik stond daar inmiddels te boek als een wantbetaler vanwege de door mijn ex gemaakte schulden, waardoor het zelfs moeilijk was de meest essentiële diensten te contracteren, zoals elektriciteit en telefoon. Wij hebben bijna drie maanden zonder elektriciteit gezeten en in de winter 2011/2012 afgezien vanwege het vocht in het huis, een lekkend dak, tocht en het ontbreken van warm water in de keuken en adequate verwarming.

In januari 2012 heb ik eindelijk juridische hulp toegewezen gekregen. Een aantal zaken kunnen echter nog steeds geen doorgang vinden, omdat eerst mijn echtscheidingsakte in Spanje gelegaliseerd moet worden, een proces dat nu al sinds februari 2012 in beslag neemt. De procedure over de hypotheek is in volle gang. Mijn advocaat kan alleen tijd rekken, maar ziet geen uitweg. Hoewel ik beschik over verklaringen van het meldpunt voor huiselijk geweld en een arts, worden deze bij de
beoordeling van mijn zaak niet in aanmerking genomen. Ook krijg ik in Spanje, net zoals in België, geen bijstand van de hulpverlening. Terwijl de Europese Unie 100 miljoen Euro’s heeft toegezegd om de financiële sector te herkapitaliseren
en de Spaanse banken hun directie met bonussen van miljoenen euro’s op pensioen sturen, staan mensen zoals ik er alleen voor. Ik vraag mij wel eens af wat er zou gebeuren als alle schulden zouden worden kwijtgescholden in plaats van proberen de financiële sector te redden, mensen die het duidelijk niet nodig hebben te voorzien van een exorbitante beloning en particulieren waar niets (meer) te halen valt achter laten zonder huis, maar met een hypotheekschuld die zij van zijn leven niet meer afbetaald krijgen (Spanje kent geen schuldsanering).

Mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering van 600 EUR per maand en de driemaandelijkse bijdrage van de Nederlandse kinderbijslag zijn niet toereikend om naast ons levensonderhoud een huur te betalen. Voor degenen die zich afvragen waar de
vader is in dit verhaal: mijn ex neemt geen initiatief voor een omgangsregeling met de kinderen en betaalt sinds ons vertrek naar Spanje 135 EUR per kind per maand alimentatie, terwijl 300 EUR per kind per maand was afgesproken. Daarover
loopt nu al een jaar een rechtszaak in België. In Spanje loopt een procedure voor zijn persoonlijk faillissement, terwijl hij in Nederland een goede baan heeft en een zeer respectabel salaris geniet.

Mijn kinderen en ik hebben na drie jaar overleven en schending van onze mensenrechten behoefte aan stabiliteit en een kans om ons leven opnieuw op poten te zetten en definitief een punt zetten achter de nasleep van het huiselijk geweld. Uiteraard niet wéér onder nieuwe en marginale omstandigheden. Ik ben afgebrand. Wij voelen ons bovendien op onze plek in ons thuis in Spanje en willen graag hier blijven.

Het huis heeft een fantastische locatie in de natuur. Vóór onze vlucht uit Spanje in 2009 had ik het idee om aan huis een sanatorium te beginnen. Ik ben teruggegaan naar Spanje met het verlangen dit te realiseren, met als doelgroep mishandelde vrouwen en hun kinderen. Ik ben als ervaringsdeskundige met een flinke portie persoonlijke ontwikkeling, als geen ander op de hoogte op dit gebied én van de schrijnende aanvullende problematiek waarmee je te maken krijgt als je het lef hebt te kiezen voor de veiligheid van jezelf en je kinderen.

In Spanje heb ik al contact met diverse professionals die hun medewerking hebben aangeboden. Aan de planning en de ontwerpen voor de  aanpassing en uitbreiding van mijn woning tot een accommodatie geschikt voor acht tot twaalf mensen, wordt al belangeloos gewerkt door het fantastische team van Earthship Spain. Aan de realisatie hiervan gaat echter aandacht voor mijn persoonlijke situatie vooraf.

Vooralsnog is het noodzakelijk dat wij hier kunnen blijven en dat onze woning gedeeltelijk wordt gerenoveerd om de winter door te komen. Ik zoek publiciteit om draagvlak te krijgen en heb behoefte aan een sterke onderhandelingspositie om te kunnen praten met de bank. In Spanje staan meer dan drie miljoen huizen leeg en worden dagelijks gemiddeld 517 families op straat gezet die hun hypotheek niet meer kunnen betalen. Om niet te verdwijnen in de anonimiteit en mijn missie te volbrengen, geloof ik dat belangstelling van de internationale pers ervoor kan zorgen dat mijn zaak voldoende aandacht krijgt en dat in plaats van dat enkel het recht wordt toegepast, dat duidelijk niet is afgestemd op de mensenrechten van vrouwen en kinderen, gerechtigheid geschiedt.  Ik heb behoefte aan iemand die mij goed kan adviseren en door het proces kan loodsen, ook met betrekking tot de financiële aspecten en het project dat ik in ontwikkeling heb. Daarnaast heb ik fondsen nodig om dit te bekostigen. Mijn professionele activiteiten moeten gaan zorgen voor mijn onafhankelijkheid en aanzet geven tot die van vele vrouwen die leven onder soortgelijke omstandigheden.